تعدادی از کارکنان اتاق‌های اصناف تهران و اهواز به دلیل اینکه حاضر نشدند از حق و حقوق‌شان صرف نظر کنند، مورد غضب قرار گرفته‌اند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری اتاق شفاف، کارکنان مجموعه‌های مختلف اعم از آنها که در سازمان‌های دولتی کارمند خطاب می‌شوند و آنها که در بخش خصوصی کارگر نامیده می‌شوند، دارای حق و حقوقی هستند که باید از سوی کارفرما محترم شمرده شود و عدم رعایت آنچه قانون به عنوان حقوق حقه کارکنان تکلیف کرده است، تخلف محسوب می‌شود.

از سال گذشته به دلیل مشکلات اقتصادی که کشور به آن روبرو شده است و در شرایطی جنگی اجتناب ناپذیر است، اقشار کم‌برخوردار بیش از دیگر گروه‌های درآمدی آسیب دیده‌‍‌اند و در این شرایط از دهک‌های درآمدی بالاتر از جمله کارفرمایان توقع می‌رود که شرایط را درک کرده و تا جاییکه ممکن است از کارمندان و کارگران حمایت کنند.

کم و بیش از وضعیت بنگاه‌های اقتصادی و رفتار کارفرمایان و مدیران خبرهایی مبنی بر در نظر گرفتن‌ حمایت‌های ویژه از کارکنان‌شان منتشر می‌شود و وقتی از انسانیت و شرافت ایشان می‌شنوی به عنوان یک ایرانی از ته قلب خشنود می‌شوی که چنین هموطنانی داری که به بهترین شکل فرموده استاد سخن را تعبیر کرده‌اند، آنجا که می‌فرماید؛ بنی آدم اعضای یکدیگرند … .

اما در کنار همه این اخبار ارزشمند، گاهی خبرهایی شنیده می‌شود که موجب سرافکندگی و یأس است، وقتی متوجه می‌شوی برخی افراد که در جایگاه کارفرما نشسته‌اند، فراموش می‌کنند که کارکنان و کارمندان آن مجموعه نیز چون دیگران معیشتی دارند که در این روزهای سخت از شرایط متأثر شده و سفره‌هایشان کوچک و روزگارشان سخت شده است.

این گروه از کارفرماها به جای آنکه نگاه حمایتی داشته و مراقبت کنند تا در مسیر گذر از شرایط سخت این روزها، کارکنان مجموعه کمتر آسیب ببینند، خودشان برای سخت‌تر کردن شرایط پیش قدم شده و مشکلات کارکنان را افزایش می‌دهند.

متأسفانه این روزها از برخی اتاق‌های اصناف خبر می‌رسد که با انحاء مختلف شرایط را برای کارکنان سخت‌ کرده و اقداماتی را انجام می‌دهند که حتی اگر مغایر قانون نباشد از آنچه به عنوان شرافت و انسانیت تعبیر می‌شود، فاصله زیادی دارد.

از اتاق اصناف تهران خبر می‌رسد که تعدادی از کارکنان مجموعه به دلیل اینکه خواستار حق و حقوق قانونی خود هستند، مورد غضب هیأت رئیسه قرار گرفته و بدون در نظر گرفتن سابقه و جایگاه اداری برای انجام اموری منصوب شده‌اند که در واقع باید گفت به جایگاه جدید تبعید شده‌اند.

براساس اعلام منابع خبری نزدیک به اتاق اصناف تهران، کارکنان اتاق اصناف تهران بر اساس قانون طبقه‌بندی مشاغل،رتبه‌بندی شده و بر اساس ضوابط این دستورالعمل حقوق و امتیازاتی به ایشان تعلق می‌گیرد، اما این موضوع به مذاق هیأت رئیسه اتاق اصناف خوش نیامده و به انحاء مختلف تلاش کردند تا کارکنان اتاق را راضی کنند، مبالغی کمتر از آنچه قانون برای ایشان در نظر گرفته دریافت کنند.

برخی از کارکنان این اتاق بر دریافت حقوق حقه خود مطابق آنچه قانون تعیین کرده اصرار کردند و این موضوع موجب شد تا ایشان مورد غضب هیأت رئیسه اتاق اصناف تهران قرار بگیرند و در اولین قدم به عنوان تنبیه ایشان را از جایگاهی که داشتند عزل در مشاغلی پایین‌تر از جایگاه قبلی بودند، گماردند.

با ادامه پیگیری این کارکنان از مراجع قانونی برای دریافت حق و حقوق‌شان، عرصه بر ایشان تنگ‌تر شد و هیأت‌رئیسه با مصوبه‌ای جدید ایشان را به جایگاهی پایینتر تنزل و یا به تعبیری تبعید کرد.

اگرچه باور داریم که مداخله درامور مدیرتی و تصمیماتی که مدیران برای اداره مجموعه می‌گیرند، اقدامی نادرست و موجب تضعیف مدیریت مجموعه می‌شود، اما این موضوع مادامی مداخله نامیده می‌شود که تصمیمات مدیران منطبق با قانون باشد و زمانی که از چارچوب قانون خارج و به تضییع حقوق کارکنان منتهی شود، دیگر مداخله نیست و تلاش برای اعاده حقوق کارمندان و کارگرانی است که قربانی تصمیمات غیرقانونی قرار گرفته‌اند.

مشابه چنین رفتاری را در اتاق اصناف اهواز شاهد هستیم و گویا تعدادی از کارکنان این اتاق نیز به دلیل اینکه در برابر دستور هیأت رئیسه برای نادیده گرفتن حق وحقوق‌شان مقاومت کرده‌اند، مورد غضب قرار گرفته‌اند و در این اتاق از تنبیه و تبعید گذر کرده و قصد دارند کارکنان معترض را به طور کلی حذف و از کار بیکار کنند.

در بررسی مشکلات اتاق‌های اصناف که منجر به اتخاذ چنین تصمیاتی شده است به گزینه مشکلات مالی رسیدیم و هیأت رئیسه تعدادی از اتاق‌های اصناف برای اینکه بتوانند مشکلات مالی را حل کنند، کارکنان را تحت فشار قرار داده‌اند که نسبت به بخشی از حق حقوق‌شان چشم‌پوشی کنند.

این در حالی است که براساس صورت‌های مالی اتاق‌های اصناف، قریب به اکثریت اعضای هیأت رئیسه اتاق‌ها، حقوق دریافت می‌کنند و این در حالی است که ایشان صاحب بنگاه صنفی بوده و تا پیش از اینکه به جایگاه مدیریتی در اتحادیه و اتاق برسند، از محل بنگاه صنفی خود ارتزاق می‌کردند و همچنان نیز صاحب بنگاه و درآمد هستند.

با این تفاسیر ایشان در رویارویی با مشکلات مالی به جای اینکه حل مشکل را از خودشان شروع کنند و با عدم دریافت حقوق برای حل مشکلات مالی اتاق قدمی بردارند، از کارکنانی شروع کرده‌اند که تنها مسیر تأمین معیشت‌شان حقوق و مزایایی است که از اتاق دریافت می‌کنند و از ایشان توقع دارند برای کمک به منافع اتاق ایثار کرده و از خودگذشتگی به خرج دهند.