اگرچه هیأترئیسه جدید اتاق اصناف تهران کار خود را مقتدرانه و با اتفاقاتی ارزشمند شروع کردهاست، اما متاسفانه با حفظ میراث دوگانه دوره قبل، در حال دور شدن از مسیر اصلی است. به گزارش خبرنگار پایگاه خبری اتاق شفاف، در حالیکه توقع میرفت هیأترئیسه جدید اتاق اصناف تهران، با اعمال برخی تغییرات مانع از تداوم […]
اگرچه هیأترئیسه جدید اتاق اصناف تهران کار خود را مقتدرانه و با اتفاقاتی ارزشمند شروع کردهاست، اما متاسفانه با حفظ میراث دوگانه دوره قبل، در حال دور شدن از مسیر اصلی است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری اتاق شفاف، در حالیکه توقع میرفت هیأترئیسه جدید اتاق اصناف تهران، با اعمال برخی تغییرات مانع از تداوم مشکلات گذشته شود، اما متاسفانه بهرهگیری از برخی الگوهای مدیریتی دوره قبل و همچنین ابقاء برخی مدیران و کارشناسانی که در مسیر مخالف هیأترئیسه جدید حرکت میکنند، مبین این واقعیت است که گویا هیأترئیسه تلاش میکند با حفظ میراث دوره قبل خودزنی کنند.
هیأترئیسه جدید اتاق اصناف تهران را بدون حتی یک پرانتز اضافی یا بزرگنمایی سانتیمنتالیستی، میتوان “هیأترئیسه بحران” نامید؛ ترکیبی که از همان دقایق نخست صدور حکم تولدش، با بمبهای ساعتی متعددی روبرو شده است؛ از جنگ تمامعیار پشتپرده بر سر صندلی ریاست گرفته، تا کارشکنیهای موریانهوار منصوبان دولت پیشین اصناف و البته، سنگاندازی محافظهکاران منتسب به برخی کانونهای پیدا و پنهان قدرت، که همگی یک هدف مشترک دارند، سنگین کردن کفه ترازوی ناکارآمدی هیأترئیسه جدید در مقایسه با دوره قبل با هدف دیکته خواستههای جهتدار به منظور تامین منافعی که برخی افراد و جناحها خود را نسبت به آنها محق میدانند.
نخستین اجلاسیه این دوره، قرار بود، با ضربهای کاری بر پیکر نیمهجان اتاق اصناف پایتخت همراه باشد؛ یک سناریوی از پیش طراحیشده با هدف فلج کردن موتور محرک هیأترئیسه جدید و ضربه فنی کردن اجلاس، اما گویا پشت درهای بسته، عهدی نانوشته اما فولادین میان اکثریت قاطع اجلاس شکل گرفته بود و جریان موافق آنقدر قدرتمند بود که مبلغان تحریم اجلاس نیز مجبور به حضور شدند.
*** نقطه جوش همبستگی و حمایت مطلق سیاسی
حضور کمنظیر و حداکثری اعضای هیأت نمایندگان در نخستین اجلاس، پیام روشنی داشت؛ بازی عوض شده است.
نادیده گرفتن اندیشمندانه توصیه عدم حضور در اجلاس یا حداقل، امتناع از مشارکت در انتخابات کمیسیونها، اوج تعهد این دوره به کیان اتاق و عیارسنجی توان مدیریتی هیأترئیسه در مدیریت بحران بود.
در حالیکه پارتیزانهای منصوب دوره قبل وظیفه داشتند اعضاء را از حضور در اجلاس منصرف کنند و نفوذیهای کانونهای قدرت، تحریم انتخابات کمیسیونها را تبلیغ میکردند، آنچه رقم خورد نه یک گردهمایی تشریفاتی، که رفراندومی زنده در حمایت از اقتدار و استفلال مدیریتی تیم مستقر و در رتبه عالیتر، اتاق اصناف پایتخت بود.
***خطای استفاده از الگوهای مدیریتی دوره قبل
هیأترئیسه جوان اتاق اصناف تهران تا اینجای کار، بهرغم تمام مینگذاریها و کارشکنیها، نمره قبولی گرفته است. اما همانطور که میدانید، در اقتصاد و مدیریت بحران، شیطان در جزئیات پنهان است و یک ضعف میکروسکوپی میتواند ظرف چند ساعت تبدیل به چالش، معضل و نهایتاً بحرانی غیرقابل مهار شود.
متوقف کردن برخی امور کلیدی یا فاجعهبارتر از آن ادامه دادن مسیر با فرمان فرسوده، الگوها و خطکشیهای هیأترئیسه دوره قبل، خطایی راهبردی است. این انفعال یا تعلل، دیر یا زود پوسته خود را پس میاندازد و تبعات منفیاش روی میز مدیران قرارمیگیرد و کشتی تازه به آبزده، مدیریت اتاق اصناف تهران را به گل مینشاند.
***اعتماد بیجا به شکستخوردگان سیاسی
اگرچه هیأترئیسه جدید اتاق اصناف تهران با آغوش باز همه طیفها را پذیرفته و حداقل در ظاهر با هیچ گروهی حتی رقبای انتخاباتی و گروههایی که قصد سنگاندازی داشته یا دارند، زاویه ندارد، اما باید بپذیرند که در عمل مدارا با کارشکنیها، نتیجه خوبی نداشته و آسیبهای جدی را متوجه اتاق اصناف و ایشان میکند.
یکی از مباحثی که جدی نگرفتن آن در ادوار قبل هم به اتفاقات نامبارک منتهی شده و هزینه سنگینی بر هیاترئیسه، اتاق اصناف تهران و حتی جامعه صنفی تحمیل کرده است، ابقاء یا ارتقاء مدیران و پرسنلی است که رزومه ایشان پیوست سیاسی دارد.
قطعا کارشناسان و صاحبنطران با هر دیدگاه و موضعی با تغییر اتوبوسی مدیران و پرسنل مجموعه مخالف هستند، اما همه طیفها و دیدگاههای سیاسی و اقتصادی در عمل حضور و همکاری با نیروی انسانی که از نظر سیاسی و دیدگاه به مدیران ادوار قبل وابستگی دارند را برنمیتابند.
استفاده از مدیران و کارشناسانی که در جریان انتخابات از محدوده قانون عدول کرده و به طور عینی و عملی در انتخابات مداخله و جانبداری کردهاند، خطای استراتژیک در عرصه مدیریت است، چرا که بدون هیچ پیششرط و مانعی افرادی که از سوی شما متحمل شکست شده و آسیب دیدهاند را در ترکیب نگهداشته و اجازه میدهید تا با تکیه بر توان و ضمانت شما، علیه خودتان فعالیت کنند.
در عرصه مدیریت تشکلی خصوصا تشکلهای صنفی که بار جانبداریهای سیاسی بالا است، اعتقاد به این اندیشه که “از محبتها خارها گل میشود”، مثال خود فریبی و کلاه بر سر خود گذاشتن است.
این خودفریبی در مورد بدنه کارمندی اتاقهای اصناف، از شدت و حدت بالاتری برخوردار است، چراکه کارمندی که قانون را زیرپا میگذارد تا از یک فرد یا گروه در انتخابات حمایت کند، خود را در عالیترین مدارج مدیریتی بعد از انتخابات تصور میکند و شکست خوردن یعنی ویران شدن کاخ آرزوهای رنگی ایشان، با این شرایط چگونه میتوان توقع داشت این فرد با آنها که آرزوهایش را برباد دادهاند مهربان باشد و از در دوستی و صداقت دربیاید.
متأسفانه هیاترئیسه اتاق اصناف تهران، به هر دلیلی مرتکب چنین خطای بزرگی شدهاند و حداقل اقدام متصور، یعنی جابجا کردن وابستگان مدارج قدرت دوره قبل را نادیده گرفته و حتی به ایشان بال و پر و قدرت بیشتر دادهاند که قطع به یقین درآینده نه چندان دور، تبعات تلخ این اعتماد بیجا را تجربه خواهند کرد.
***صندلیها وفادار نمیمانند
حضور قاطبه اعضای هیأت نمایندگان در نخستین اجلاس، وامدار یک “اعتماد شکننده” است. این همدلی، چک سفید امضا نیست؛ بلکه سرمایهای است که هیأترئیسه باید با چشمان باز از آن حراست کند، مبادا تعلل در تصمیمگیریهای حیاتی، این ارتش حامی را دچار دلزدگی و روزمرگی کند.
تجربه اثبات کرده، تاریخ اصناف پایتخت رحم ندارد؛ صندلی ریاست نه به کسی ارث میرسد و نه بهانهتراشیهای مدیران مصلحتاندیش را میبخشد، اکنون فرمان هدایت امور در اختیار هیأترئیسه است؛ یا جاده را صاف میکنید، یا جاده شما را به بیراهه میبرد.
تمامی حقوق این سایت متعلق به اتاق شفاف است.