در روزهایی که آلودگی هوا بار دیگر کلانشهرهایی نظیر تهران را در وضعیت بحرانی قرار داده است، نگاهها به سمت سه عامل اصلی آلایندگی یعنی خودروهای فرسوده، کیفیت سوخت و ضعف حملونقل عمومی برگشته است. همزمان، سیاست جدید دولت درباره قیمتگذاری بنزین و چندنرخی کردن آن نیز بحثهای گستردهای در زمینه تأثیر این رویکرد بر […]
وی افزود: سیاستگذاریها در این حوزهها به صورت جزیرهای انجام میشود و بدون اینکه یک برنامه جامع، هماهنگ و مبتنی بر نیازهای واقعی کشور تهیه شود هر بخش برای خود تصمیمگیری میکند و این تصمیمات ممکن است در راستای هم نباشند.
مصطفوی با بیان اینکه خودروهای داخلی، بهویژه مدلهای قدیمی و فرسوده مصرف سوخت بالایی دارند و کیفیت بنزین تولید داخل نیز همیشه در حد استانداردهای جهانی نیست، میگوید: تا زمانی که همه این عوامل در کنار هم دیده نشود، هیچ سیاست تک بعدی نمیتواند مشکل آلودگی را حل کند.
وی افزود: تغییرات قیمتی، از جمله افزایش یا چندنرخی کردن بنزین، عملاً تأثیری در کاهش آلایندگی ندارد و بیشتر با هدف جبران بخشی از هزینههای یارانهای دولت انجام میشود.
این کارشناس بازار خودرو در ادامه گفت: به نظر میرسد به جای سرمایهگذاری در نوسازی ناوگان حملونقل عمومی که تأثیر مستقیم و سریعی بر کاهش تردد خودروهای شخصی و آلایندهها دارد فشارها عمدتاً متوجه خودروسازان شده است و این سیاست درستی نیست.

او میگوید: وقتی زیرساختهایی مانند حملونقل عمومی بهروزرسانی نشده و ناوگان فرسوده همچنان فعال است، چطور میتوان تنها از خودروساز انتظار داشت که کیفیت را بالا ببرد و آلودگی را کاهش دهد؟
مصطفوی با اشاره به تجربههای جهانی و راهحل خروج از بحران آلودگی هوا خاطرنشان کرد: مجموعهای از اقدامات همزمان و هماهنگ میتواند در این خصوص از هر اقدامی راهگشاتر باشد، از جمله خروج سراسری خودروهای فرسوده، تولید سوخت استاندارد، نوسازی ناوگان عمومی و در نهایت الزام خودروسازان به ارتقای کیفیت ولی تمرکز ما بیشتر بر روی مورد آخر بوده که به نظر میرسد کمترین نقش را در وضعیت کنونی داشته است.
وی گفت: عدم وجود یک نقشه راه جامع باعث شده تا هر نهادی تنها بخشی از مسئله را ببیند و نتیجه آن نیز، تداوم آلودگی هوا و نارضایتی عمومی شده است.
منبع: ایلنا
تمامی حقوق این سایت متعلق به اتاق شفاف است.