با تصمیم هیات رییسه، اتاق اصناف تهران به جای پنج نفر با مشارکت یک‌صد و بیست و پنج عضو اجلاسیه مدیریت می‌شود.
به گزارش پایگاه خبری اتاق شفاف، از این پس رؤسای اتحادیه‌های صنفی تهران به نمایندگی از هیات‌رئیسه اتاق اصناف پایتخت در جلسات تخصصی مرتبط با حوزه فعالیت‌شان حاضر و از حقوق و منافع صنف‌شان دفاع می‌کنند.
سال‌ها سناریوی جلسات سرنوشت‌ساز اصناف با دولتمردان به یک نمایش تراژدی تکراری شباهت داشت؛ تصمیم‌گیری درباره سرنوشت صدها رسته تخصصی پشت درهای بسته، با حضور بزرگوارانی که قرار بود به‌تنهایی بار تخصص تمام مشاغل پایتخت از طلا و جواهر تا چلوکباب و لوازم یدکی را به دوش بکشند، نتیجه هم مشخص بود؛ ابلاغ بخشنامه‌هایی فضایی که تنها دستاوردشان به خط کردن بازرسان، سردرگمی فعالان صنفی و گرفتارشدن مردم بود.
اما گویا نسیم تغییر، این بار نه در شعار، که در آرایش میدانی پارلمان صنفی پایتخت وزیدن گرفته است.
بر اساس راهبرد  هیات‌رئیسه جدید اتاق اصناف تهران، طلسم کهنه تصمیم‌گیری قائم به فرد برای صنوف مختلف شکسته شد و از این پس در تمامی مذاکرات و جلسات تخصصی با نهادها، وزارتخانه‌ها و دستگاه‌های بالادستی، رئیس یا رؤسای اتحادیه‌های تخصصی مربوطه مستقیماً پشت میز مذاکره می‌نشینند و نماینده‌ای از هیات‌رئیسه برای تضمین اجرا، پشتیبانی  و پیگیری، نمایندگان اتاق اصناف تهران را همراهی می‌کند.
مدلی که به‌روشنی مفاهیم کنایه‌آمیز انحصارطلبی و تمامیت‌خواهی در اتاق اصناف را کنار زده و تجلی عینی فرمول ۵ راهبر و ۱۲۵ مدیر و فرمانده میدانی است، اتفاقی که در تاریخ تشکل‌های صنفی با ندرت شاهد آن بودیم که صاحبان کرسی قدرت، بخشی از اختیارات خود را به نفع خردجمعی و کار گروهی به دیگران تفویض کنند.

***وداع با توهم همه‌چیزدانی؛ سپردن چکش تخصصی به دست اهل فن
بزرگ‌ترین ارزش این اقدام، پایان رویکرد بوروکراتیک و همه‌چیزدان سنتی است. هیچ عضوی از هیات‌رئیسه حتی با ضریب هوشی مافوق بشری نمی‌تواند جزئیات خردکننده فرمول‌های مالیات بر ارزش افزوده در صنف بنکداران، چالش‌های استاندارد قطعات خودرو یا بحران‌های زنجیره تأمین صنف گوشت و مرغ را درک کند و به موازات آنها از جزئیات اقلامی که صنف نوشت‌افزار و خرازی عرضه می‌کند اطلاع داشته باشد و در عین حال فرق ساعت اورجینال و فیک را تشخیص داده و همچنین بداند چگونه چهار صنف لیتوگراف، چاپخانه‌دار، صحاف و ناشر با هم هماهنگ می‌شوند تا صنف پنجم یعنی کتاب‌فروش حاصل زحمات ایشان را در اختیار مصرف‌کننده قراردهد.
حضور شخص رئیس اتحادیه در جلسات، یعنی جایگزینی گزارش‌های دست‌چندم کارشناسی با تجربه زیسته و داده‌های واقعی کف بازار، دیگر هیچ مقام دولتی نمی‌تواند با چند اسلاید آماری، نماینده اصناف را آچمز کند؛ چون این بار روبه‌روی او کسی نشسته که روزگارش را میان فاکتورها، انبارها و گلایه‌های مستقیم کسبه گذرانده است و برای گذر از پس‌کوچه‌های صنف محتاج پرسیدن آدرس از دیگران نیست.

***وزن‌دهی دیپلماتیک؛ ترکیب تخصص و اهرم دانش صنفی
هم‌افزایی و همراه شدن عضو هیات‌رئیسه با رؤسای اتحادیه‌ها، راز موفقیت این طرح است؛ چراکه رئیس اتحادیه بار فنی، حقوقی و تخصصی ماجرا را به هدف می‌نشاند و نماینده هیات‌رئیسه وزن حاکمیتی و شأن پارلمانی اتاق را وسط می‌گذارد و با قدرت لابی‌گری بالا، پیگیری می‌کند که صورت‌جلسات در کشوی میز مدیران دولتی بایگانی نشوند.
این تفکیک هوشمندانه، شأن هیات‌رئیسه را از یک کارشناس پاسخگو به یک راهبر استراتژیک ارتقا می‌دهد و به اتحادیه‌ها هویت، اعتمادبه‌نفس و جایگاه واقعی‌شان را بازمی‌گرداند.
 
***بعد فراملی و کشوری؛ تهران تریبون بی‌لکنت اصناف ایران
اما شاه‌بیت این تحول، تأثیر عمیق آن بر سراسر کشور است که باید مورد توجه قرار بگیرد.
تهران تنها یک شهرستان نیست؛ پیشانی اقتصادی و مرکز ثقل سیاست‌گذاری ملی است.
وزارتخانه‌ها، سازمان امور مالیاتی، گمرک، ستاد تنظیم بازار، مجلس شورای اسلامی و نهادهای امنیتی-اقتصادی همگی در پایتخت مستقرند و تصمیماتی که در این جلسات گرفته می‌شود، ناخودآگاه ریل‌گذاری اقتصاد صنفی کل کشور از تبریز تا چابهار، از آبادان تا قوچان را رقم می‌زند.
وقتی رئیس یک اتحادیه تخصصی تهران در جلسه با معاون وزیر یا رئیس یک سازمان  حاضر می‌شود، در حقیقت بار حقوقی، مطالبات و دردهای همان رسته را در سراسر کشور نمایندگی می‌کند.
تصمیم درستی که با چانه‌زنی تخصصی در تهران گرفته شود، بارِ مالیاتی ناعادلانه یا بخشنامه دست‌وپاگیر گمرکی را از دوش کاسب فلان شهر دورافتاده هم برمی‌دارد. به بیانی ساده‌تر؛ حضور رئیس اتحادیه تخصصی تهران در جلسات کلان، تبدیل به یک سپر دفاعی ملی برای فعالان اقتصادی سراسر کشور می‌شود.

***بازیابی اعتماد لکه‌دار شده؛ شفافیت به‌جای لابی‌های سایه
سال‌ها بدنه اصناف و رؤسای اتحادیه‌ها از این گلایه داشتند که چرا هیات‌رئیسه بدون حضور ذی‌نفعان اصلی، توافق‌نامه‌ها را امضا می‌کند، حضور مستقیم رؤسای اتحادیه‌ها خط بطلانی بر هرگونه بده‌بستان در اتاق‌های تاریک و سوءتفاهم‌های مزمن میان اتحادیه‌ها و اتاق است. وقتی نماینده خود صنف پشت میز بنویسد و امضا کند، مسئولیت‌پذیری بالا می‌رود و شفافیت از یک ژست ویترینی به رویه‌ای کاربردی تبدیل خواهد شد.

***گام اول برداشته شد، نوبت امتحان در میدان است
این تغییر تاکتیک هیات‌رئیسه جدید اتاق اصناف تهران، گامی شجاعانه و قابل‌تحسین در مسیر بلوغ نهادی است؛ اعتراف عملی به اینکه همه چیز را همگان دانند.
تبدیل ساختار هرمی و انحصاری گذشته به یک شبکه پویا از ۱۲۵ رهبر صنفی متخصص به پشتیبانی ۵ مدیر عالی، پتانسیل چانه‌زنی بخش خصوصی در برابر تصمیم‌گیران دولتی را به بالاترین سطح چند دهه اخیر می‌رساند. حالا توپ در زمین رؤسای اتحادیه‌ها است تا با تسلط علمی، چنته پر از آمار و رها کردن رودربایستی‌های سنتی، از این تریبون طلایی به نفع بازار استفاده کنند.
بی‌تعارف، دوره عکس‌های یادگاری در جلسات خسته‌کننده تمام شده؛ وقت مطالبه‌گری دقیق و فن در برابر فن روی تشک اقتصاد است.