به گزارش پایگاه خبری اتاق شفاف، صنعت کفش ماشینی تهران امروز در قیچی دو لبه‌ فشارهای کلان اقتصادی و چالش‌های درون‌صنفی گرفتار است. نوسان‌های مستمر در قیمت مواد اولیه، تنگنای نقدینگی، بار سنگین مالیاتی، رکود تورمی و بی‌ثباتی در سیاست‌های ارزی، همگی عواملی هستند که پایداری تولیدکنندگان و فروشندگان این صنف را با تهدیدهای جدی روبرو کرده‌اند. در چنین فضای غبارآلودی، پرسش اصلی این است؛ چگونه می‌توان در میان طوفان‌های اقتصادی، انسجام یک صنف را حفظ کرد.

تجربه چهار سال اخیر اتحادیه تولیدکنندگان و فروشندگان کفش ماشینی تهران، پاسخی عملی به این پرسش ارائه می‌دهد؛ تغییر پارادایم از یک نهاد خدماتی به خانه واقعی یک صنف دستاورد همراهی ۴ ساله اتحادیه و بدنه صنفی است.

باز تعریف اتحادیه؛ از کارتابل‌داری تا سیاست‌گذاری

هیات مدیره فعلی به ریاست علی اژدرکش، در طول چهار سال فعالیت خود، با درک درست از ماهیت تهدیدهای بیرونی، تلاش کرده است تا اتحادیه را از جایگاه سنتی و محدود صدور پروانه و پاسخگویی اداری خارج کند. این انتقالِ وضعیت، نه صرفاً یک تغییر ساختاری، که یک تغییر ماهوی در فرهنگ صنفی است.

اتحادیه اکنون در نقش یک نهاد هم‌افزا عمل می‌کند. در دنیایی که تک‌روی و جزیره‌ای عمل کردن، نخستین گام به سمت حذف از بازار است، این اتحادیه با ایجاد کانال‌های ارتباطی مستمر و بهره‌گیری از ظرفیت‌های همدلی، توانسته است هزینه‌های مبادلاتی اعضا را کاهش دهد. زمانی که تولیدکنندگان و فروشندگان، اتحادیه را خانه خود می‌دانند، شکاف میان مدیریت صنفی و بدنه بازار به حداقل می‌رسد؛ این یعنی شکل‌گیری یک سرمایه اجتماعی که در دوران بحران، حکم ضربه‌گیر را دارد.

همدلی به مثابه استراتژی بقا

تحلیل وضعیت فعلی بازار نشان می‌دهد که دیگر نمی‌توان با ابزارهای کلاسیکِ صنفی به جنگ مشکلات مدرن رفت. همبستگی که در دوره مدیریتی فعلی ترویج شده، صرفاً یک شعار اخلاقی نیست؛ بلکه یک استراتژی اقتصادی است. وقتی اعضای یک صنف در یک جبهه واحد قرار می‌گیرند، اتفاقات بزرگی رقم می‌خورد.

۱_ قدرت چانه‌زنی صنف در برابر نهادهای بالادستی برای کاهش فشار مالیاتی و تسهیل تامین مواد اولیه افزایش می‌یابد.

۲_ اشتراک‌گذاریِ اطلاعات بازار میان رقبا (به‌جای تخریب یکدیگر) منجر به تصمیم‌گیری‌های هوشمندانه‌تر در سطح کلانِ صنف می‌شود.

۳_ در شرایط بحرانی، اتحادیه به جای انفعال، به کانونِ مدیریت بحران تبدیل می‌شود که از پتانسیل‌های داخلی برای عبور از تنگناها استفاده می‌کند.

نقدی بر مسیر پیش‌رو

با وجود توفیق هیات مدیره در تبدیل اتحادیه به خانه واقعی صنف، نباید فراموش کرد که چالش‌های بزرگ همچنان پابرجا هستند. تبدیل شدن به خانه تنها گام اول است؛ گام دوم، تأمین امنیت اقتصادی برای ساکنان این خانه است.

آنچه در چهار سال گذشته رقم خورده، ایجاد زیرساخت اعتماد بوده است، اما برای بقا در این بازارِ متلاطم، اتحادیه باید از مرحله همدلی و همبستگی به مرحله هوشمندی استراتژیک در پیگیری حقوق قانونی اعضا در مراجع حاکمیتی حرکت کند. مطالبه‌گری فعالانه، شفافیت در عملکرد و حفظ همین روحیه همبستگی، تنها سلاحی است که می‌تواند صنف کفش ماشینی تهران را در برابر ضرباتِ ناشی از سیاست‌گذاری‌های کلانِ غیرکارشناسی بیمه کند.

تداوم حکمرانی صنفی

مدیریتِ علی اژدرکش در دوره اخیر، با اولویت دادن به عنصر همبستگی، عملاً ثابت کرد که قدرت یک صنف نه در تعداد اعضا، بلکه در کیفیت پیوند میان آنها نهفته است. اگر این مسیرِ حکمرانی صنفی تداوم یابد و با برنامه‌های راهبردی برای حل معضلات نقدینگی و توسعه بازار همراه شود، می‌توان امیدوار بود که صنف کفش ماشینی تهران، حتی در سخت‌ترین شرایط اقتصادی، نه تنها تاب‌آوری خود را حفظ کند، بلکه به الگویی برای سایر اتحادیه‌های کشور تبدیل شود.