علی شفائی، سردبیر پایگاه خبری اتاق اصناف؛ اتاق شفاف: این یک متن تبلیغاتی نیست؛ دل‌نوشته‌ای است برای ادای احترام به صنفی که با وجود همه سختی‌ها، هنوز زنده و استوار است. صدای کارگاه‌هایی که با همه فشارها چراغ تولید را روشن نگه داشته‌اند، صدای تولیدکنندگان و فروشندگانی که با وجود گرانی، بی‌ثباتی اقتصادی، کمبود نقدینگی و پیچیدگی‌های اداری، همچنان پرچم این صنعت را بر زمین نگذاشته‌اند.

در چنین میدان دشواری، اتحادیه تولیدکنندگان و فروشندگان کفش ماشینی تهران نشان داده است که تنها یک نهاد اداری نیست؛ بلکه می‌تواند تکیه‌گاهی واقعی برای فعالان این صنف باشد.

امروز تولیدکننده ایرانی تنها با مشکل بازار روبه‌رو نیست. او درگیر مجموعه‌ای از فشارهای هم‌زمان است؛ از افزایش مستمر قیمت مواد اولیه و دشواری تأمین آن گرفته تا مقررات پیچیده، فشارهای مالی، نظارت‌های چندلایه و هزینه‌هایی که گاه نفس یک واحد صنفی را به شماره می‌اندازد. در چنین شرایطی، اگر یک تشکل صنفی در کنار اعضای خود نایستد، عملاً آنان را در میدان مشکلات تنها گذاشته است.

واقعیت آن است که نهادهایی مانند سازمان تعزیرات حکومتی، سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان و سازمان امور مالیاتی، مسئولیت نظارت بر فعالیت واحدهای صنفی را بر عهده دارند و اجرای قانون ضرورتی انکارناپذیر است. اما آنچه اهمیت دارد، این است که فعال صنفی در مواجهه با این فرایندها، آگاه، مطلع و دارای پشتوانه باشد.

در همین نقطه، اتحادیه تولیدکنندگان و فروشندگان کفش ماشینی تهران تلاش کرده است با اطلاع‌رسانی به‌موقع، آگاه‌سازی اعضا نسبت به قوانین و مقررات و روشن‌کردن مسیرهای قانونی، از بروز خطا، سوءبرداشت و تحمیل هزینه‌های غیرضروری جلوگیری کند.

فراتر از این، اتحادیه در عمل نیز کنار اعضای خود ایستاده است. هرگاه واحدی با مسائل و چالش‌های ناشی از فرایندهای نظارتی روبه‌رو شده، اتحادیه موضوع را پیگیری کرده، ابهامات را برطرف ساخته و از حقوق اعضای خود دفاع کرده است. این همراهی، برای بسیاری از فعالان صنف تنها یک خدمت اداری نبوده، بلکه پشتوانه‌ای ارزشمند برای حفظ آرامش، تداوم فعالیت و صیانت از حقوق آنان بوده است.

باید این حقیقت را با صدای بلند گفت؛ اتحادیه‌ای که اعضای خود را نسبت به قوانین آگاه می‌کند، در بزنگاه‌های حساس کنار آنان می‌ایستد و از حقوقشان دفاع می‌کند، تنها یک اتحادیه نیست؛ پناه و پشتوانه واقعی یک صنف است.

صنعت کفش ایران ناتوان نیست؛ گرفتار موانع است. مشکل ما کمبود ظرفیت یا استعداد نیست؛ بلکه بی‌ثباتی، فشارهای متراکم اقتصادی و کمبود حمایت‌های مؤثر، توان تولید را فرسوده کرده است. درست به همین دلیل، نقش اتحادیه تولیدکنندگان و فروشندگان کفش ماشینی تهران از یک ساختار اداری فراتر می‌رود؛ نهادی که کوشیده است هم صدای مطالبه‌گری صنف باشد، هم مدافع حقوق تولیدکنندگان و فروشندگان، هم میانجی و هم تکیه‌گاه فعالان این صنعت.

هر کارگاهی که با این همراهی بتواند از فشارهای غیرضروری عبور کند، یعنی یک خانواده کمتر آسیب می‌بیند، یک تولیدکننده بیشتر در میدان باقی می‌ماند و یک چراغ دیگر در صنعت کفش خاموش نمی‌شود. این همان جایی است که ارزش نهادهای صنفی مسئول، پاسخگو و مردمی معنا پیدا می‌کند.

ما از چنین رویکردی حمایت می‌کنیم؛ زیرا حمایت از اتحادیه تولیدکنندگان و فروشندگان کفش ماشینی تهران، حمایت از یک نام یا جایگاه نیست؛ بلکه حمایت از امنیت شغلی، آرامش روانی، ثبات اقتصادی و آینده هزاران تولیدکننده، فروشنده و خانواده‌هایی است که معیشتشان به این صنعت گره خورده است.

رویکرد حاکم بر اتحادیه تولیدکنندگان و فروشندگان کفش ماشینی تهران در سال‌های اخیر نشان داده است که هرگاه یک نهاد صنفی با مسئولیت‌پذیری، روحیه خدمت و شناخت درست از مسائل صنف در کنار اعضای خود قرار گیرد، می‌تواند بخشی از بار سنگین تولید را از دوش فعالان این صنعت بردارد، از حقوق آنان دفاع کند و امید را در دل تولیدکنندگان و فروشندگان زنده نگه دارد.

صنعت کفش ایران باید بایستد؛ و هر جا که اتحادیه‌ای صادقانه در کنار اعضای خود بایستد، این ایستادگی معنا، قدرت و آینده پیدا خواهد کرد.