اصناف و نهادهای صنفی ایران، روزگاری ستونهای استوار اقتصاد ملی بودند؛ ستونهایی که در سختترین بزنگاههای تاریخ این سرزمین، نه خم شدند و نه کنار کشیدند. از دوره آلبویه که نخستین نشانههای تشکلهای صنفی را میتوان در لابهلای اسناد تاریخی جستوجو کرد، تا انقلاب مشروطه و سپس انقلاب اسلامی، اصناف همواره بخشی از حافظه زنده جامعه ایران بودهاند. اما شاید یکی از درخشانترین و ماندگارترین جلوههای حضور آنان را بتوان در سالهای جنگ تحمیلی دید؛ روزهایی که آتش جنگ زبانه میکشید، اما بازار و زندگی مردم با همت همین قهرمانان خاموش از نفس نیفتاد.
